Ο ήχος από το διπλανό έργο όμως δεν ανοίγει πόρτες στον θεατή. Ανοίγει μια και μοναδική πόρτα, συγκεκριμένη, με το ζόρι. Ακόμα κι αν το αποτέλεσμα είναι πιστό σε αυτό που είχε στο μυαλό του ο Κουνέλλης, στο βαθμό που δεν έχει εγκρίνει ο ίδιος αν θέλει να το παρουσιάσει έτσι, είναι βία. Εγώ ως θαυμάστρια του Κουνέλλη τη νιώθω αυτή τη βία. Ακόμα και αν την έχει εγκρίνει κάποιος/α κοντινός άνθρωπος/συνεργάτης/μελετητής του Κουνέλλη (που είναι πιθανό). Ολόκληρο ΕΜΣΤ, βάλτε ένα από τα δύο έργα σε αίθουσα με ηχομόνωση!! Στον ίδιο όροφο, αν επιμένετε, αλλά το ένα με ηχομόνωση!!! Αυτά ανήκουν και τα δύο στη μόνιμη έκθεση;; Πφ! Διαβάζοντας αυτό το email μόνο μια απορία μου γεννιέται: αυτοί που παίρνουν την πρωτοβουλία να κάνουν "συνθέσεις" με έργα άλλων, γιατί δεν δοκιμάζουν απλώς να κάνουν ένα δικό τους έργο; 'Εχω μεγάλη περιέργεια να δω το βίντεο στο UNMUTE. Βαλεντίνα Υ.Γ. Υπάρχει και καλύτερη λύση για τις σακούλες, να μην κάθεσαι να πλένεις. Δεν τις χρησιμοποιείς καθόλου!