Καλησπέρα Αυτό που αγαπώ στον Γιάννη Κουνέλλη είναι ότι χρησιμοποιεί ταπεινά υλικά, υλικά που μας συνδέουν με τη γη και την πράξη και τους δίνει μια μεταφυσική διάσταση, αποδίδοντας έτσι την βαρύνουσα σημασία τους. Το έργο για το οποίο μιλάμε, έχει στην καρδιά του τα υλικά αυτα: κάρβουνο, χώμα, σακιά και οι μεταλλικές δοκοί, τριγύρω, φτιάχνουν μια φωλιά αλλά και μια θυσία. Προς τί; για ποιόν; τα πιο σταθερά και αυτά που έχουν ειδικό βάρος στη ζωή συνθλίβονται και το χρέος του καλλιτέχνη, αλλά και δικό μας, ειναι να τα αγκαλιάσουμε, να τα διαφυλάξουμε. Δήμητρα